Blog

Het Begin
-zomer 2012-

Goh, dat pandje van hiernaast komt binnenkort vrij. Is dat niks voor jou?
Ehm…. is dat iets voor mij…. Jemig, ik weet het eigenlijk niet.
Ik droom al tijden van een eigen zaakje, maar of ik het ook werkelijkheid kan laten worden? Da’s andere koek.
Maar kijken kan geen kwaad, dus ik stap er af en toe eens binnen.
Om me te verwonderen over het pietepeuterige van het pandje. De sfeer die het oproept, de mogelijkheden die ik dan toch wel zie.
Oud Terneuzen heeft me altijd getrokken, ben vaste klant bij mijn oud collega Jan (proost) en ik loop elke week wel eens binnen bij mijn favorietje winkeltje, t KantenBrocantje.
’t Is een prachtig stukje oudheid wat nog door veel mensen ontdekt moet worden.
Locatie is dus mooi, de buren leuk, volop potentie, maar dan dat pandje…
Het kreunt van ouderdom maar het barst van de sfeer.
Ik denk er over na. Ik praat met deze en gene. Ik slaap niet. Mijn hoofd is één grote pot macaroni.
Dan denk ik, ik wil geen spijt krijgen van dingen die ik niet gedaan heb! Spring!
En verrek, ik doe het. Ik spring met m’n ogen wagenwijd open en duik een diep gat in.
Op z’n zeeuws. Je maintiendrai!!

De paperassen.
OK.
Als de beslissing eenmaal is genomen om een poging te wagen, komt de onvermijdelijke vraag: hoe begin ik?
Nou, laten we beginnen met een gesprekje met de huurbaas. Die ziet het (gelukkig) meer dan zitten. Wanneer wil ik tekenen? Ha! FF wachten nog. Ik zoek me suf in de grote bureaucratische brei naar allerlei voorwaarden, eisen, verplichtingen en meer van zulks. Schrik me rot als ik zie waar het pand aan moet voldoen (hellup!!) En waar ik aan moet voldoen. Hoe schrijf ik me in bij de Kamer van Koophandel? En wanneer? Naar de gemeente? Verrek, ik moet nog een diploma halen! Sta ik daar met mijn Algemene Ondernemers Vaardigheden, neeeee mevrouw, die telt niet meer. U moet nu Sociale Hygiëne hebben. Oh. Dus ik ga braaf weer aan de leer, net als vroeger – en schrijf me dan in voor het officiële examen. Samen met Maarten en Maaike die tegenover mij Le Bonne Foi gaan uitbaten. Bij de Universiteit in Vlissingen beantwoorden we in een moordend tempo de 40 vragen, en even later verlaten we de uni onder luid gejuich, want we zijn geslaagd! Vasef! Een weekje later valt het diploma in de bus, en ik overleg dat samen met nog 100 andere paperassen bij de gemeente om een vergunning aan te vragen. De mevrouw kijkt heel moeilijk, betwijfeld of ik wel aan alle eisen kan voldoen. AAAAHHH! Mijn hart gaat als een razende tekeer en de macaroni in mijn hoofd kookt nu echt over. Ik maak een afspraak met de bouw-toezicht-kundige (of zoiets) en vraag hem om eens te komen kijken. Ook hij kijkt moeilijk. Hij meet en hij denkt en hij rekent en hij denkt en hij meet nog een keer. Ik doe het zowat in mijn broek. Maar dan breekt het zonnetje door en schenkt hij mij met een alleraardigste glimlach zijn goedkeuring. Jippie!! Niet veel later teken ik het huurcontract en besef dat het avontuur echt is begonnen.
Ik ga een wijnbar – met sneukeltjes – beginnen!!!
Proost!

Dag 1
Wat eerst vol met kinderkleding hing, is nu leeg en eenzaam. Het hele pandje is nu bijna kaal. Hoe zullen we het aantreffen?
Eh, nou zo dus. Er blijven nog wat restanten over en de ruwe werkelijkheid wordt zichtbaar.Het bladdert, het verweert, het kreunt…
Ik ben reuze benieuwd wat er achter die gipsplaten schuil gaat, wat gaan we ontdekken? Deze middag heb ik hulp van de kinderen, slopen kost ze geen enkele moeite!
Hakken maar!! En dan…. ik zie iets! Wat komt er tevoorschijn….?

De ontdekking
Jaaa, mijn vermoeden wordt bevestigd. Er komt een oude schouw tevoorschijn als we de gipsplaten eenmaal gesloopt hebben. Na 40 jaar verborgen te hebben gezeten laat de ruwe schoonheid zich zien.
Een erg ruwe schoonheid…. Maar zo eentje waarvan je weet dat ze in volle glorie hersteld kan worden.
Verder vinden we de originele doorgang naar het naastgelegen pandje, ook deze doorgang zullen we weer in ere herstellen.
En wat te denken van deze “waterput”? Het water loopt wel weg, maar dat is dan ook alles…
De oude tegeltjes daarentegen wil ik heeeel erg graag bewaren, ze zijn prachtig!

De sloop
Zoals gezegd heeft het pandje heel veel liefde en zorg nodig. Er moet veel in ere hersteld worden, maar het moet ook goed en volgens de normen van deze tijd gebeuren. Gelukkig heb ik veel deskundige hulp!
Terwijl de ene schouw wordt gered, gaat de andere eraan….
De oude kelder
De doorgang naar de toekomstige keuken
Naar het gangetje bij de voordeur
De stempels staan, nu kan er verder gesloopt worden. Eerst een gat in de muur maken, anders kunnen de stalen balken niet binnen gebracht worden!
Het eerste gevaarte zit! De sloophamers maken overuren, er wordt gehakt, gehamerd en gesloopt dat het een lieve lust is.
En we ruimen puin…. heel veel puin!
Maar we gaan dapper door. Of we het nog steeds zien zitten? Vasef! Allicht!
Vol goede moed en met een (meestal) stralende lach worstelen we ons naar het volgende euvel.
Wordt vervolgd!

De voortgang.
Toestanden!
Door alle werkzaamheden raakt mijn lijf een beetje van slag, het kan mijn hoofd niet meer bijhouden 🙂 Dus vertrouw ik op “mijn” mannen om de voortgang te waarborgen.
En ze maken meters….
De muur naar de buurtjes toe is nu totaal doorbroken, gestut en opgevuld.
Gelukkig vinden ze het nog steeds geweldig en trotseren ze de kou welke vanuit mijn kleine pandje tergend door de Vissteeg waait. Onderwijl zijn we nog steeds puin aan het scheppen, de hele kelder moet leeg, de balken moeten eruit want we gaan met niveau verschil werken. Best stoerZagen maar!
Het bestel-luikje is ook gemetseld, hoorde ik daar nu al iemand roepen om een frietje mét???
We strijden dapper voort en hopen snel te kunnen openen. Voor de kerst was een mooi streven, maar of dat ook zal lukken…?? We houden moed, vooralsnog zeggen we: hopelijk tot snel in Oud Terneuzen!

De vloer – deel 1
En dan moeten we beslissen wat we met de vloer gaan doen. Zoals het ons betaamt, vliegen onze gedachten met een razende snelheid des lichts van het ene idee naar het andere.
Mijn immer geduldige buur denkt graag mee, want haar gangetje wil ze ook graag in het plan der plannen betrekken.
Als we het doen, doen we het goed, dus we besluiten om de hele vloer beneden in één keer door te trekken.
Geen beton, geen vloerbedekking, geen kurk, geen houten planken. Wat dan wel?
Nou, gewoon een straatje dus!
Is da nie leutig?
Maar eerst nog maar even slopen dan.
Goh.
Dat kunnen we wel…
Eerst alles eruit voordat er iets nieuws in kan.
We krijgen er zowaar lol in en gaan als een goed geoliede machine!
Het resultaat mag er dan ook zijn… een schoon straatje!!
En zo strijden wij dapper verder, mezelf nog steeds verwonderend over de totstandkoming van iets moois. Want ik kan nog steeds door de “zooi” heen kijken. Het wordt prachtig. Echt.

Eindejaarsperikelen
Zucht.
Uiteraard duurt het altijd langer dan je denkt.
Natuurlijk doemt er nog iets op waaraan je niet had gedacht.
Vasef.
Allicht.
Het lumineuze plan om de vloer van het plafond (wat we overigens deels verwijderen om zo lekker in de nok te kunnen kijken – of onder weinig verhullende kledingstukken, ’t is maar net hoe je het bekijkt) te hergebruiken als vloer beneden,wordt met hetzelfde moordende tempo waarin de mieter het hout weg vreet onderuit gehaald.
De planken zijn redelijk naar de sode-mieter helaas en met lede ogen moeten we ook deze historie / hysterie naar de laatste rustplaats vervoeren.
<--- de voorheen o zo meesterlijke mintgroene balken (brrr...) krijgen een mooie warme bruine kleur, en de rest wordt ook van een frisse nieuwe verflaag voorzien. Het zij maar een proefje, we moeten nog "even" afwerken voordat we verder kunnen met schilderen. Maar dan komt er nog iets om de hoek kijken. Het raamwerk wat nog aanwezig is, met kapotte ruitjes en een gammel frame, moet eruit. Het is veiliger, beter, en wat je verder nog allemaal kan verzinnen, om het te vervangen door een metselmuurtje. Dusssss.....
Binnenkort gaat de kar weer achter ons trouwe stalen (?) ros om een grote hoeveelheid stenen op te halen die we dan weer met kruiwagens vol en weinig snelheid het pandje in zullen dragen. Zo maak je een gat open, zo dicht je een gat.
We gaan nog even door…

Het nieuwe jaar.
Soooow eeh.
We zijn al een eindje onderweg met opbouwen.
Het gat is bijna gedicht,
en let ook even op de vloer waar nu de stelling op staat.
Wat is daar nu weer mee? Zou je denken.
Och… her en der verrot?
Plankskes naar de sode-mieter?
Sja… ik geloof het wel.
Maar eerst dat gat.
Het is dicht!
En er wordt ook al ge-stuukt.
Alleen moet er nog een laagje behang afgepulkt worden – zie je, daar aan de rechterkant?
Is toendertijd overheen geschilderd.
Maar ja, als je daar stuc op zet, komt het net zo hard weer naar beneden gesjeesd.
En da’s nie lekker oor.
Stuc in je bord.
En dan die vloer eej. Ook nie lekker. Zie je ‘t? Hij is er niet meer!! Toestanden!
Alle planken eruit, alle balken eruit. ’t Is weer een zandbak, maar dan nu in het bovenste gedeelte. Maar ere toch, het moet niet gekker worden.
Ook maar weer een nieuw vloertje leggen hier…
Herinnert u zich deze nog…
nog….
nog….??
De oude “waterput” zogezegd. Ehm, zo oud bleek deze niet te zijn. En bleek ook geen enkele functionaliteit te hebben. Nou ja, er kwam wel een buis in uit. Van buiten. Regenwater. Uhum. Ik dacht juist dat dat andersom moest? Jaaa, zo gek ben ik nog niet. Dus, weg met dat ding, weer iets wat gesloopt moest worden.
Maar het knapte er wel weer mee op – en wat een ruimte ineens… HAHA.
Kan er ook gelijk aan de betimmering gewerkt worden.
Want ik kan wel een mooi keukentje
gebruiken om daar allerlei lekkers en leuks in te maken. M’n handen jeuken om aan de slag te gaan!!!
Ben al bij mijn buurvrouw geweest om een prachtige Jeanne d’Arc Living agenda aan te schaffen om daar al mijn toekomstige reserveringen in te noteren.
Geloof het of niet, maar de aanvragen stromen zomaar al binnen!
Vind ik leuk!
Nu is de uitdaging aan ons om de vaart er in te houden en het allemaal op tijd af te krijgen.
Want ik kan niet wachten om het af te gaan werken, in te richten en te openen!
Buzze geven!!!

Vuurwerk en marsmannetjes
Kanonne! Nog even hakken en breken (en weeeeer naar ’t sturt) en dan ligt er zomaar het begin van een toilet! Het lijkt er in de verste verte nog niet op, maar ik zweer het je, het worden echt WC’s!! Hele echte!
En niet één, nee, wel twee! Met alles erop en eran, nou ik kan niet wachten. Letterlijk.
Doe ’t bijna in m’n broek van de spanning.
Waar ik het figuurlijk van aan mijn meterslange ingewanden krijg, is de toekomstige keukenvloer. Prachtig vond ik ‘m. Schots en scheef, maar ja dat is alles in dit pand, en veel gebroken, maar we dachten ’t met afbikken enzo (vooral dat “enzo”) wel weer te kunnen gebruiken. Wat denk je. Komen we onder die al zo mooie vloer nog een vloer tegen. Prachtige oude zwarte tegeltjes – de eerste meevaller…??
HA met hoofdletters. Zodra je ze in je handen neemt vallen ze als poeder uit elkaar.
Dan maar terug aan de bik.
Twee uur later heb ik wel 10 tegeltjes klaar. En nog eens 7 gebroken. Moedeloos wordt je ervan. Maar die moedeloosheid buigen we snel om in praktisch inzicht en ik besluit op zoek te gaan naar andere.
En gedimme, het lukt – m’n buren hebben een neus voor geweldige adresjes – prachtige ouwe nieuwe vind ik, in het buitenland.
Jahaaa, duurt even maar dan heb je ook wat.
Het leggen duurt ook even…. maar het resultaat is dan ook prachtig.
De rest van de keuken komt ook in zicht. Er wordt geraggeld en geisoleerd en getimmerd en aan draden getrokken.
Het wordt groots uitgetekend op een stuk spaanplaat, waar komt wat?
Het is passen en meten, want de ruimte is erg beperkt.
En je hebt toch wel wat nodig, niet alleen qua apparatuur maar ook opberg-ruimte – waar laat ik in hemelsnaam alles?
Dat was een deel van de charme… toch???
Kiek si, de plaatjes hangen tegen de muur ooorrr. En er komt vanalles uitgekropen. In alle kleuren van de regenboog zie ik.
Als dat maar goed komt.
Oe leutig. Van die ouwerwetse tegeltjes aan de muur in je keuken. Daar zou je dan weer vrolijk van worden. Scheef?
Nee hoor, ze hangen prachtig waterpas. De rest van het pandje loopt zo scheef als een oeter, dus als je er naar kijkt lijkt het net alsof je in zo’n kermis-attractie rondloopt waar je zintuigen je bedriegen doordat niks recht lijkt.
Nou, hier is dat dus zo.
Niks geen gezichtsbedrog.
En dan beginnen we met vuurwerk in da house!! Het lijkt minder spectaculair op de foto, maar jeeee, wat ging dat tekeer zeg! De vuurvonken letterlijk rond je oren! Heb een prachtig sierhekwerk op de kop kunnen tikken wat we als afscheiding gaan gebruiken, zowel op de eerste, als op de tweede verdieping. Lijkt heel wat als ik dat zo zeg, net alsof het een heel groot pand is met -tig verdiepingen waar je een lift nodig hebt. Niks is minder waar. Heb wel degelijk een paar verdiepingen op die paar vierkante meters. Je kunt boven, beneden en in de kelder zitten. HAAAA, waar vind je dat nog tegenwoordig. Zo bijzonder!
Die lift is dan weer niet nodig. Zoek die maar als je later naar huis gebracht moet worden omdat het zo gezellig was….
Ondertussen zijn de marsmannetjes ook geland. Wat uit elkaar gehaald wordt, moet ook weer in elkaar gezet worden en dat wordt hier vakkundig uitgevoerd. Het staat zo vast als een huis, daar moet ik me geen zorgen om maken. De contouren van de wijnbar worden ondertussen zichtbaar en man, wat ben ik trots.
Het wordt echt zo mooi als ik me had voorgesteld. Kom je eens kijken?

The making of…
Mijn immer enthousiaste, creatieve en lieve buuf
én vriendin heeft een prachtig oud boekwerk op de kop getikt, een wereldkroniek uit 1924!
Zonder blikken of blozen scheurt ze de mooiste bladzijden eruit om deze op de muren naast de schouw te plakken.
Er wordt zorgvuldig gekozen, gemeten, geknipt en geplakt zodat het een uniek verhaal verteld in dit oude pandje – eentje die hopelijk nog vaak zal worden naverteld…
Ondertussen wordt het geraamte van het toilet zichtbaar. De achterwand wordt in twee ruimtes verdeeld – en hier geldt letterlijk het gezegde: het kleinste kamertje. En dan delen door twee.
’t Gemak is van alle gemakken voorzien. Schone tegeltjes aan de wand en een wreed schoon vloerken.
Nog even de pot plaatsen, een fonteintje erbij en een deurtje er in. Het eerste toilet is klaar voor de eerste hoop – eh doop!
Ook de keuken laat haar eerste contouren zien, het is een erg kleine ruimte (had ik dat al verteld?) dus we moeten creatief omgaan met de weinige meters die we hebben. Stapelen, hangen, bundelen, stampen en sjouwen.
Het komt goed. Heus.
Laat je nimmer tegenhouden door iets wat je nog nooit hebt geprobeerd.Het willen proberen, is een eerste vereiste, aldus mijn kundige aannemer die mijn vriendin Wilma en mij graag uitlegt hoe we moeten tegelen.
Verrek, we doen het gewoon.
De een smeert, de ander snijdt op maat.
We tegelen alsof het een lieve lust is, niet gehinderd door enige kennis van zaken of eerder ervaringen.
Maar eens moet de eerste keer zijn en wat zijn we trots op het resultaat. We hebben zomaar het schouwtje getegeld, oe leutig!
En trots ben ik ook op mijn papa. Wat een kanjer!
Zoals het een volleerd schilder (in ruste) betaamt, verft hij vakkundig het hele pandje, van boven tot beneden. Voordat hij op een welverdiende vakantie vertrekt, zet hij nog “even” de vloer in de beits – en dat maakt het verschil. Het ziet er prachtig uit!
Zie hier het eindresultaat!
Geverfd, behangen, getegeld, gevoegd, gebeitst en toestanden.
En we gaan nog even door…
Het tweede toilet moet nog gebouwd worden, de spoelkeuken geinstalleerd, de gang tegelen, verven, timmeren.
O ja, de keuken afwerken.
Nog wat plankjes tegen de muren.
Enzo.
Tot de volgende blog!

Het eind is in zicht.
Maar ere.
De laatste loodjes wegen letterlijk het zwaarst. Mijn lijf sleept zich voort achter ellenlange lijstjes met dingen die nog gedaan moeten worden – maar waarvan ik weet dat het eind echt in zicht komt.
Ik geloof het alleen nog niet. Zou het werkelijk…?
Maar, het tweede toilet is klaar. Ook de heren kunnen zich nu vergapen aan de meest geweldige plaatjes en teksten uit de WereldKroniek der twintiger jaren vorige eeuw. Alleen wel opletten dat je in de pot piest. En niet in de wijn-emmer daarnaast die als borstel-houder dient. Het blijft spannend.
Tevens is het af te raden te turnen in de gang. De ongelijke balken zijn te ongelijk en het plafond te laag waardoor je je draai niet kunt maken. Maar proberen kan altijd….
En dan de spoelkeuken. Onze kindertjes zijn deze keer wel blij dat ze hier kunnen afwassen. Thuis zijn ze beduidend minder enthousiast.
Die kraan zal wel helpen denk ik, zo’n spuit ding waarvan ze nu al visioenen hebben om die vol overgave te gebruiken. U zijt gewaarschuwd.
De gang wordt nog geverfd, het raamkozijn ook aldaar. Mijn vader zou trots op me zijn, hij heeft het me goed geleerd. Schuren, plamuren, afnemen, een laagje, nog een laagje. Net echt.
In de keuken timmert mijn uiters vakkundige Ray the toolman E enorm welkome planskes aan de muur, zodat ik een beetje ademruimte krijg in mijn heerlijk klein domeintje.
Die andere kei Eric de Viking zet ze nog eens schoon in den beits en ik ben zo gelukkig als een kind.
Wat nog?
Ehm, vloer in de gang. Afwerken van plintjes en koofjes. Nog een bankske. En het laatste project komende week is de gang naar mijn buuf in stijl afmaken. Zodat we een prachtige overgang hebben tussen twee al even zo prachtige winkeltjes nevest mekare.
Vinden wij leuk….

Le fin.
Sja…
en zooo is het geworre…..
Het is ongelooflijk maar waar.
Het wonder is geschiede.
We zijn klaar!

Dapper gestreden tot het eind hebben we alle verbouwingen doorstaan waarbij teleurstellingen hebben plaats gemaakt voor warme herinneringen.
De kachel geeft een aangename warmte, de kaarsen zorgen voor nog meer sfeer.
CuliNeuze nodigt uit tot lekker hangen in de kerkbank (uhum), genietend van een heerlijk wijntje of een fris zeeuws biertje – met uiteraard een lekker sneukeltje erbij.
Geen gehaast.
Geen gedonder.
Geen wifi.
Maar een goed gesprek.
De wusten hangen aan het wildrek lekker te zwieren en zwabberen tussen de mooie koperen pannetjes. Een katrol hangt aan het plafond, zodat de durfal (geheel op eigen risico) op de bovenste verdieping – jawel – bediend kan worden met de fles in de mand.
Oma’s lamp hangt te bungelen boven een barretje waar een heuse tentoonstelling is uitgestald van familie-kiekjes. Geleuf ’t maar, het zijn allemaal echte foto’s van echte mensen. En nog wel mijn familie ook. Over-over grootmoeders en vaders met vetkuiven en solexen en meer toestanden waar menigeen zich over verwonderd.
Het is een stukje mij.
En daar ben ik trots op…
Kom kijken.
Kom zitten.Kom drinken.
En sneukelen.
En verwonder je over het stukje warme huiselijkheid wat achter het kleine geveltje schuil gaat.
Kom binnen.
En GENIET!!!